Halina Kotyk kończy ostatnią kadencję na  stanowisku dyrektora SSP  nr  3. Placówką przy ul. Kosynierów we Wrześni kierowała od  2006 roku.

„WW”: Jak wyglądał początek pani przygody z  Gimnazjum nr 1, które później przekształciło się w  Samorządową Szkołę Podstawową nr 3?
Halina Kotyk, dyrektor Samorządowej Szkoły Podstawowej nr 3: – Pracę rozpoczęłam w SSP nr 1. Reforma spowodowała, że zostałam nauczycielem matematyki w Gimnazjum nr 1. W 2005 roku stanęłam przed wyzwaniem, ponieważ ówczesny dyrektor gimnazjum, pan Tadeusz Krysiak, powierzył mi funkcję wicedyrektora szkoły, a w kolejnym roku w wyniku wygranego konkursu zostałam dyrektorem. W 2011 roku w budynku Gimnazjum nr 1 powstała filia SSP nr 1. W wyniku połączenia tych dwóch szkół powołano do istnienia Zespół Szkół nr 1. Kolejna reforma przekształciła istniejący zespół w SSP nr 3. 

Czy pamięta pani swoje plany z tego czasu? Ile z nich udało się zrealizować?
– Mam duszę budowniczego, zatem moje plany w dużej mierze dotyczyły modernizacji istniejącej bazy, budowy boisk sportowych oraz nowoczesnej sali sportowej. Zawsze zależało mi, aby stworzyć jak najlepsze warunki uczniom, gdyż oni są w szkole najważniejszymi beneficjentami wszystkich działań. Bardzo ważne było dla mnie wprowadzenie do procesu edukacji nowoczesnej technologii, nowych rozwiązań teleinformatycznych, w wyniku czego powstała w szkole sieć teleinformatyczna, pojawił się e-dziennik, komputer w każdej sali, co było konieczne, aby w pomieszczeniach można było korzystać z projektorów, tablic multimedialnych i dotykowych. Podjęłam także decyzję i zainicjowałam nawiązanie współpracy ze szkołami w Niemczech, w efekcie czego wraz ze szkołą z Garbsen rozpoczęliśmy przygodę w ramach projektu Comenius. W pierwszej edycji uczestniczyli Niemcy i Węgry, a w kolejnych dołączyła Hiszpania, Anglia, Portugalia, Turcja, i Słowacja. Wszystko po to, aby szkoła tętniła życiem i była oknem na świat dla naszych uczniów. W celu rozwijania zdolności i zainteresowań szkoła nawiązała współpracę z Uniwersytetem Adama Mickiewicza oraz Politechniką w Poznaniu, w efekcie czego uczniowie mogli uczestniczyć w zajęciach prowadzonych na uczelniach oraz festiwalu nauki w kolejnych latach. Z satysfakcją mogę stwierdzić, że dzięki tym różnorodnym formom pracy nasi uczniowie odnosili i odnoszą sukcesy w konkursach przedmiotowych, tematycznych i zawodach sportowych. Mogę poszczycić się licznym gronem laureatów, finalistów i wyróżnionych. Marzyłam także o nadaniu szkole imienia, do czego doszło w 2008 roku, a później o monografii, nad którą prace trwały kilka lat. Powstała i cieszy się dużą popularnością. Jeśli chodzi o przestrzeń sportową, to gdy tylko pojawia się okazja budowy kompleksu boisk, natychmiast podjęłam w tym kierunku działania i od 2009 roku szkoła dysponuje nowoczesnym kompleksem boisk Orlik 2012. Kolejne marzenie, które urzeczywistniło się na przestrzeni ostatnich lat, to nowoczesna sala sportowa. W międzyczasie udało się także zmodernizować infrastrukturę szkoły oraz przeprowadzić termomodernizację budynku. Jestem także bardzo dumna z powstania w szkole klasy dwujęzycznej, której byłam prekursorem. 

W  czasie pani kadencji nastąpiła likwidacja gimnazjów. Czy był to trudny moment dla szkoły?
– Nie ukrywam, że mentalnie był to trudny moment, gdyż przez 18 lat istnienia Gimnazjum nr 1 wypracowaliśmy, przynoszące zadowalające efekty, metody pracy z uczniami starszymi, realizowaliśmy projekty z uczelniami wyższymi. Zmiana spowodowała konieczność wypracowania nowych form pracy, szczególnie z uczniami młodszymi, oraz dostosowania wyposażenia do ich potrzeb i wieku. Musieliśmy stworzyć nowe dokumenty umożliwiające funkcjonowanie szkoły podstawowej, m.in. regulaminy, procedury itp. 

Co  uznaje pani za swój największy sukces?
– Bez wątpienia zgrany zespół nauczycieli, z którymi mogłam realizować rożne plany, zamierzenia i inicjatywy, to przełożyło się na wypracowanie wysokiego poziomu jakości pracy w szkole, z czego – z zadowoleniem stwierdzam – pragną korzystać kolejne pokolenia uczniów. I widzę tu szczególną zasługę nauczycieli, którzy byli wielokrotnie nagradzani za swoją pracę przez Ministra Edukacji Narodowej, Wielkopolskiego Kuratora Oświaty w Poznaniu oraz otrzymywali Medale Komisji Edukacji Narodowej, zostali odznaczeni Krzyżami Zasługi. Oczywiście z dumą patrzę na efekty modernizacji, powstanie obiektów sportowych, wysokie wyniki z egzaminów zewnętrznych. Mam wiele powodów do zadowolenia, także tych mniej spektakularnych, codziennych. 

A  co  uważa pani za  największe wyzwanie? 
– W ciągu tych 16 lat było wiele trudnych momentów, np. kolejne zmiany organizacyjne w funkcjonowaniu szkoły, powstanie filii SSP nr 1 w budynku szkoły, Zespołu Szkół i SSP nr 3, budowa obiektów sportowych. Niełatwa była też decyzja o zakończeniu pracy w charakterze dyrektora, bo cały czas jest wiele do zrobienia, ale doszłam do wniosku, że wszystko ma swój czas. Stres wiąże się także z organizacją corocznych egzaminów, gdyż wszystko musi przebiec zgodnie z procedurami, a sytuacje bywają przeróżne.

Czy miała pani w  otoczeniu jakąś osobę, współpracownika, który wspierał panią szczególnie?
– W czasie mojego dyrektorowania niezmiennie i z zaangażowaniem wspierała mnie pani wicedyrektor Aleksandra Janiszewska, z którą tworzyłyśmy dokumenty, realizowałyśmy i koordynowałyśmy różne zadania, aby szkoła mogła funkcjonować zgodnie z przepisami prawa i być przyjazną dla ucznia przestrzenią. Mogłam zawsze liczyć na wsparcie władz gminy, na czele z Burmistrzem Miasta i Gminy Września, oraz pracowników Wydziału Oświaty Kultury i Sportu. Oczywiście czułam wsparcie nauczycieli, pomoc pracowników sekretariatu, pani Iwony i pani Lucyny, oraz obsługi – pana Romana Tomaszewskiego, na którego zawsze mogłam liczyć. Dobrze wspominam również współpracę z Kuratorium Oświaty oraz Okręgową Komisją Egzaminacyjną w Poznaniu, gdzie pracowałam w kilku komisjach. 
 

Cały czas prowadzi pani lekcje?
– Tak. Dyrektorzy są zwolnieni z obowiązku nauczania, ale ja nie wyobrażam sobie pracy bez kontaktu z uczniami. Zależy mi, żeby widzieć, jak się zmieniają, poza tym dzięki temu lepiej rozumiem też nauczycieli, gdy mówią, z jakimi problemami edukacyjnymi czy wychowawczymi borykają się w codziennej pracy. 

Czy dzieci i młodzież bardzo się zmieniły na  przestrzeni lat? Nauczycielowi jest łatwiej czy trudniej?
– Zmiany są wpisane w nasze życie, po prostu, więc zmienia się młodzież, rodzice, ale także my – nauczyciele. Cały czas musimy się dokształcać i podążać za zmieniającymi się oczekiwaniami i potrzebami. Uważam, że nie jest trudniej. Jest inaczej. Trzeba młodych ludzi traktować z szacunkiem i podchodzić poważnie do ich problemów. Ważne są także relacje z rodzicami, ale również na tym obszarze nie było nigdy poważniejszych konfliktów. Odnośnie zmian, pamiętam, że na pierwszym moim konkursie mówiłam o sposobach udziału ucznia w lekcji, gdy ten jest nieobecny w szkole – nazwałam to nauczaniem na odległość. Czytałam o takich rozwiązaniach w innych krajach i zastanawiałam się, w jaki sposób przenieść tę ideę na nasz grunt. Nie zdawałam sobie sprawy, że po latach takie rozwiązanie stanie się koniecznością i faktem. 

Uczniowie SSP nr 3 osiągają świetne wyniki na  egzaminach. Pani zdaniem, jakie jest źródło tego sukcesu? 
– Wyniki na egzaminach były już bardzo dobre za czasów istnienia Gimnazjum nr 1. Całemu zespołowi zależało na pracy na wysokim poziomie, a oczekiwane wyniki przyszły. Oczywiście dzisiejsze osiągnięcia naszych uczniów to efekty działań zakrojonych na szeroką skalę – mam tu na myśli współpracę ze szkołami średnimi i wyższymi, realizację projektów, konkursy, ale także codzienną, mrówczą pracę. Taka atmosfera, jasne reguły motywują uczniów do angażowania się w różne prace. Nie jesteśmy też miejscem, które przygotowuje tylko do konkursów – zależy nam i dbamy o to, żeby każdy czynił postępy proporcjonalne do swoich umiejętności i potrzeb oraz był gruntownie przygotowany do dalszego etapu kształcenia. Uczymy, czuwamy i wspieramy, ponieważ współcześnie nauczyciel to przewodnik. 

Rolę dyrektora będzie pani pełnić jeszcze do końca roku szkolnego. A  co  od września? 
– Zaczęłam pracę zawodową jako nauczyciel i tak też chcę ją zakończyć. Będę pracowała w szkole na część etatu. Wyznaję zasadę, że wszechświat potajemnie sprzyja naszym pragnieniom – a ja je mam, więc czekam na nowe wyzwania. 

Rozmawiała: Joanna Lewandowska

Fot. Września - Miasto w Centrum Zainteresowania