pixabay.com Licencja: https://pixabay.com/pl/service/license
Wrzesień to w powiecie wrzesińskim sezon szukania pracy: po wakacjach ruszają nabory w zakładach strefy pod miastem, w szkołach i urzędach, a studenci rozglądają się za praktykami. Pierwsze, co widzi rekruter, to zdjęcie w CV albo na profilu zawodowym. I bardzo często jest to zdjęcie, które psuje wrażenie, zanim ktokolwiek przeczyta, co potrafimy. Dobra wiadomość: porządny portret da się zrobić w domu, telefonem, w kwadrans.
W Polsce zdjęcie w życiorysie nadal jest normą, a na LinkedIn profil ze zdjęciem jest oglądany wyraźnie częściej niż pusty awatar. Rekruter nie ocenia urody, ocenia schludność i to, czy kandydat potraktował aplikację poważnie. Rozmazane selfie, ujęcie wycięte z wesela albo zdjęcie sprzed dziesięciu lat mówią o nas więcej, niż byśmy chcieli. Portret nie musi być studyjny, musi być czysty: ostra twarz, spokojne tło, neutralny wyraz twarzy z lekkim uśmiechem.
Najważniejsze jest światło. Stajemy przodem do okna, w dzień, bez lampy sufitowej, która rzuca cienie pod oczy. Tło wybieramy jednolite: jasna ściana, drzwi, zasłona. Odsuwamy się od niego o metr, żeby nie odbijało cieni. Kadr od ramion w górę, aparat na wysokości oczu, nie z dołu i nie z wyciągniętej ręki. Najlepiej, żeby zdjęcie zrobił ktoś drugi tylnym aparatem telefonu, w trybie portretowym; jeśli jesteśmy sami, telefon opieramy o książki i ustawiamy samowyzwalacz. Ubieramy się tak, jak poszlibyśmy na rozmowę kwalifikacyjną, i robimy kilkanaście ujęć, bo pierwsze nigdy nie jest najlepsze.
Filtrów upiększających, które wygładzają skórę do plastiku. Okularów przeciwsłonecznych i czapek. Zdjęć przyciętych z grupowych, gdzie na ramieniu zostaje cudza ręka. Mocnego zoomu, który psuje ostrość. I jeszcze jednego: portretu, który nie przypomina nas z dnia rozmowy. Rekruter spotka nas na żywo, więc zdjęcie ma być wierne, a nie wyidealizowane.
Jeśli mimo starań portret wychodzi płasko, można sięgnąć po generatory portretów opartych na sztucznej inteligencji. Wgrywa się jedno zwykłe, ostre zdjęcie twarzy, a algorytm tworzy z niego serię ujęć w studyjnym świetle, w marynarce, na neutralnym tle. W serwisie Zdjęcie Ai cały proces trwa kilka minut i kosztuje ułamek ceny sesji u fotografa, dlatego korzystają z niego osoby, które potrzebują zdjęcia do CV lub na profil zawodowy na już. Dwie zasady pozostają jednak w mocy: wybieramy wersje, na których wyglądamy jak my, a nie jak model z katalogu, i nie używamy takich portretów do dokumentów, bo do dowodu czy paszportu nadal potrzebne jest zdjęcie biometryczne. Przed wgraniem własnej twarzy do jakiegokolwiek serwisu warto też sprawdzić, czy usuwa on przesłane pliki po wykonaniu usługi.
Te same narzędzia przydają się poza rekrutacją. Osoby, które szukają nietypowego prezentu dla kolegi z zespołu na pożegnanie albo dla szefa na urodziny, coraz częściej zamawiają karykaturę ze zdjęcia, bo rysunkowy portret bawi i nie kończy w szufladzie. Z kolei w wielu wrzesińskich domach leżą portrety rodziców i dziadków z lat pięćdziesiątych, pożółkłe i porysowane. Renowacja starych zdjęć algorytmami przywraca im ostrość i kolory na tyle dobrze, że odbitka nadaje się do wydruku i oprawy. Zdjęcie potrafi więc dziś zrobić dwie rzeczy naraz: otworzyć drzwi do nowej pracy i przypomnieć, skąd jesteśmy.
Dobry portret nie wymaga już studia ani drogiego sprzętu. Wymaga okna, jasnej ściany, kilku minut uwagi i kilkunastu prób. Resztę, jeśli trzeba, dopowie technologia.
