Przeżył śpiączkę, sepsę i ciężkie obrażenia. Dziś trwa jego najważniejszy mecz

Jeszcze kilka miesięcy temu Andrzej Cichy był człowiekiem nie do zatrzymania. Były trener Błękitnych Psary Polskie, społecznik zaangażowany w sport i życie lokalnej wspólnoty, w marcu uległ wypadkowi. Jego życie zmieniło się w jednej chwili. Dziś 71-latek krok po kroku wraca do sprawności. W tej walce nie jest sam.

Był piątek, 13 marca. Pan Andrzej na własnym podwórku przestawiał ciężarowe auto, które po zimie trzeba było przygotować do dalszego użytkowania. Doszło do wypadku. W jednej chwili zwykła czynność przerodziła się w dramatyczną walkę o życie. Pan Andrzej doznał bardzo poważnych obrażeń.
– Miałem złamaną miednicę, czaszkę, żebra, oczodół, nos, żuchwę, podniebienie. Twarz była praktycznie do rekonstrukcji – wspomina pan Andrzej. Poważnie ucierpiała również miednica.
Najpierw trafił do szpitala we Wrześni, a później został przewieziony do Puszczykowa. Tam miał przejść operację miednicy. Sytuacja jednak szybko się skomplikowała.

Cztery tygodnie śpiączki

Stan pana Andrzeja gwałtownie się pogorszył. Pojawiło się obustronne zapalenie płuc, a później sepsa. Mężczyzna trafił na oddział intensywnej terapii. Przez cztery tygodnie pozostawał w śpiączce. Dla rodziny był to najtrudniejszy okres. Pani Nina każdego dnia przyjeżdżała do szpitala i mówiła do męża, choć nie wiedziała, czy ją słyszy.
– Powtarzałam mu, że nie może mnie zostawić, że musi być ze mną. Nie było żadnej reakcji, bo wiadomo, śpiączka. Ale pielęgniarz powiedział mi, że pacjenci być może słyszą i że obecność bliskiej osoby może dawać jakiś impuls – wspomina żona pana Andrzeja.
Lekarze walczyli o jego życie. W pewnym momencie konieczne było wykonanie operacji zewnętrznej miednicy. Przez wiele tygodni pan Andrzej praktycznie nie mógł się ruszać. Pani Nina doskonale pamięta ten czas.
– Był zupełnie odklejony. Nie pamiętał nas, nie pamiętał twarzy. Mnie mylił z synem. Miał straszne omamy – opowiada.
Rodzina nie wiedziała, jak długo potrwa powrót do normalności. Nie wiedziała, czy pan Andrzej będzie jeszcze chodził.

„Pan to jest petarda”

Po wybudzeniu rozpoczęła się kolejna walka. Po czterech tygodniach śpiączki każdy ruch był wyzwaniem. Pan Andrzej musiał na nowo uczyć się podstawowych czynności.
– Osiem tygodni praktycznie leżałem na płasko – wspomina.
Później zaczęły się ćwiczenia. Najpierw najprostsze, z czasem coraz trudniejsze. Wstawanie, utrzymywanie równowagi, przejście kilku kroków. Dziś pan Andrzej potrafi chodzić z balkonikiem. Podczas jednej z rehabilitacji przeszedł cztery metry. Dla niego był to ogromny sukces.
– Praca była długa i ciężka, ale jest bardzo dobrze – mówi rehabilitant Marcin Grzybowski ze Specjalistycznego Centrum Medycznego w Obłaczkowie.
Kiedy pan Andrzej po raz kolejny próbował chodzić, usłyszał od niego: „Pan to jest petarda”.
– I trudno się z tym nie zgodzić. Bo po tym wszystkim pan Andrzej nadal ćwiczy, nadal próbuje i przede wszystkim nadal patrzy do przodu – dodaje Marcin Grzybowski.
– Trzeba szukać pozytywów. Ważne, żeby do przodu, a nie do tyłu – mówi Andrzej Cichy.

Złota kobieta w Puszczykowie

Pan Andrzej i pani Nina są bardzo wdzięczni lekarzom, pielęgniarkom i całemu personelowi szpitala w Puszczykowie, którzy opiekowali się 71-latkiem w najtrudniejszym okresie. To właśnie tam przez wiele tygodni trwała walka o jego życie. Pani Nina bardzo dobrze wspomina również ordynatorkę oddziału intensywnej terapii.
– To była złota kobieta. Podejmowała kolejne decyzje, reagowała na to, co się działo, i cały czas zapewniała, że będzie dobrze – wspomina pani Nina.
Dla rodziny takie słowa miały ogromne znaczenie. W sytuacji, kiedy każdy dzień przynosił niepewność, dawały choć odrobinę nadziei.

Człowiek, na którego można było liczyć

Pan Andrzej przez lata był człowiekiem aktywnym, zaangażowanym w sport i życie lokalnej społeczności. Dużą część swojego życia poświęcił Błękitnym Psary Polskie, gdzie był trenerem. Dla swoich zawodników był jednak kimś znacznie więcej niż tylko szkoleniowcem.
– To jest naprawdę spoko gościu. Ostatnią kroplę krwi by za nas oddał. Dobry, uczciwy i pomocny facet – mówi Arkadiusz Obalski.
Podobnie wspomina go Łukasz Kubicki. Jak mówi, pan Andrzej potrafił być wymagający i na treningach wycisnąć z zawodników ostatnie poty, ale jednocześnie zawsze był dla nich wsparciem.
– Traktowaliśmy go jak drugiego ojca, a on nas jak swoich synów – wspominają byli podopieczni.
Podkreślają też, że pan Andrzej zrobił dla Błękitnych bardzo dużo. Poświęcał swój czas, energię i własne pieniądze, żeby klub mógł działać i się rozwijać. Wymagał od zawodników zaangażowania, ale sam dawał od siebie jeszcze więcej.
I właśnie dlatego, kiedy w marcu jego życie nagle się zatrzymało, wiele osób nie potrafiło przejść obok tego obojętnie. Zorganizowano zbiórkę na leczenie i rehabilitację pana Andrzeja. Pomagali znajomi, zawodnicy, byli podopieczni, mieszkańcy i ludzie, których spotkał na swojej drodze. W krótkim czasie okazało się, że człowiek, który przez lata był dla innych, teraz sam może liczyć na pomoc.
– Jak mogę podziękować tym ludziom, którzy tyle pieniędzy wpłacili dla męża? (https://www.siepomaga.pl/andrzej-cichy) – mówi wzruszona pani Nina.
Pomoc, którą otrzymała rodzina, była dla niej ogromnym wsparciem. Ale dla osób, które znają pana Andrzeja od lat, raczej nie była zaskoczeniem. Wielu z nich pamięta, ile sam dawał od siebie. Dlatego tym razem to oni stanęli za nim.

„Jesteśmy jednością”

Wypadek zmienił również życie pani Niny. Z dnia na dzień musiała stać się nie tylko żoną, ale również opiekunką, pielęgniarką, organizatorką leczenia i rehabilitacji. Podaje leki, robi zastrzyki, pilnuje kolejnych wizyt, przygotowuje posiłki, pomaga w codziennych czynnościach.
– Jestem opiekunką, pielęgniarką, bo i zastrzyki musiałam robić. No i przede wszystkim kucharką – mówi z uśmiechem, za którym jednak kryje się wiele miesięcy ogromnego wysiłku. 
Pani Nina nie ukrywa, że były chwile bardzo trudne. Było zmęczenie, strach i niepewność. Ale cały czas była też nadzieja.
– Dajemy radę. I musimy dać radę! Dajemy już od marca, cały czas. Gdyby rodzina odpuściła, to już by mnie nie było. My jesteśmy jednością, całością – mówi pan Andrzej. 

Każdy krok jest sukcesem

Dziś Andrzej Cichy jest już w zupełnie innym miejscu niż kilka miesięcy temu. Nadal wymaga rehabilitacji, nadal ma przed sobą długą drogę, ale przede wszystkim może sam powiedzieć, że żyje i walczy o powrót do normalności.
Nie wszystko udało się odzyskać od razu. Niektóre rzeczy trzeba było zacząć od początku. Ale każdy kolejny krok daje nadzieję.
– Trzeba szukać pozytywów. Ważne, żeby do przodu, a nie do tyłu – powtarza pan Andrzej. Bo właśnie do przodu chce iść.
Po wypadku zostały blizny, ból, długa rehabilitacja i wiele wspomnień, których nie da się wymazać. Zostało jednak również coś bardzo ważnego – ogromne wsparcie ludzi. Tych, którzy byli obok w szpitalu. Tych, którzy pomagali rodzinie – wpłacali pieniądze na zbiórkę albo pytali, jak pan Andrzej się czuje. I tych, którzy dziś nadal trzymają za niego kciuki. Pan Andrzej przez lata był człowiekiem, na którego można było liczyć. Dziś to on może liczyć na innych. A jego najważniejszy mecz wciąż trwa. 

Pana Andrzeja można wspierać: https://www.siepomaga.pl/andrzej-cichy