Angelika z Orzechowa pokonała własne granice [FOTO]

Angelika Dyoniziak z Orzechowa przejechała 100 km podczas Moderskiej Dwusetki w Stęszewie, która odbyła się w sobotę 8 sierpnia. Dojechała na metę jako druga kobieta, a ogółem osiągnęła 14. rezultat. 

W kolarskich zmaganiach w formule brevetu Orzechowianka rywalizowała z 67 zawodnikami (było 17 kobiet). Dystans pokonała w czasie 3:34 h, czym poprawiła swój wynik sprzed roku. 

„WW”: Co skłoniło panią do udziału w Moderskiej Dwusetce?

ANGELIKA DYONIZIAK: – Wystartowałam w niej już drugi raz. Rok temu zdecydowałam się na dystans 100 km właściwie jako totalna amatorka, na rowerze typu fitness marki Felt. Nie wiedziałam, czego się spodziewać, nie miałam dużego doświadczenia w jeździe na takich dystansach, a patrząc na uczestników z profesjonalnym sprzętem i rowerami szosowymi, miałam momentami myśl: „Co ja tu właściwie robię?”. Mimo tych obaw udało mi się ukończyć trasę w czasie 4:07 h plus 20-minutowa przerwa na punkcie kontrolnym. Już wtedy było to dla mnie ogromnym sukcesem. Myślę, że warto mieć w życiu jakieś hobby, coś, co daje nam radość i motywację. Dla mnie rower stał się właśnie taką pasją. Uważam, że niezależnie od wieku warto być aktywnym, próbować nowych rzeczy i przede wszystkim nie bać się spełniać swoich marzeń.

Dlaczego wybrała pani ten dystans?

– Wybrałam 100 km, ponieważ chciałam powtórzyć dystans, który pokonałam rok wcześniej. Tym razem miałam też nowy rower szosowy marki Sensa, który udało mi się kupić w tym roku. Było to dla mnie spełnienie marzeń, bo od zawsze chciałam mieć taki rower. Zależało mi na tym, żeby porównać oba przejazdy i zobaczyć, jak bardzo zmieniłam się przez ten rok. Rok temu 100 km było dla mnie czymś ogromnym i nie do końca wiedziałam, czy dam radę. W tym roku podeszłam do tego zdecydowanie spokojniej i z większą pewnością siebie. Wiedziałam już, czego mogę się spodziewać i jak mój organizm reaguje na tak długą jazdę. Nie chciałam na siłę zwiększać dystansu. Uznałam, że ciekawszym wyzwaniem będzie przejechanie tych samych 100 km, ale lepiej, mądrzej i bardziej świadomie. Warto też wyjaśnić, że brevet ma charakter niewyścigowy. Uczestnicy mają do pokonania z góry określoną trasę, muszą zameldować się w wyznaczonych punktach kontrolnych i zmieścić się w określonym limicie czasu. Nie chodzi więc o ściganie się i zajmowanie miejsc. Uczestnicy są podzieleni na grupy liczące około 10 osób, a poszczególne grupy startują w odstępach mniej więcej pięciominutowych. Na dystansie 100 km startowało łącznie 67 osób. Nie ma również podziału na kobiety i mężczyzn. W brevetach nie ma podium ani oficjalnej klasyfikacji, więc nie jechałam z myślą o konkretnym miejscu. Jedni pokonują ten dystans rekreacyjnie, inni traktują go jako sprawdzian swoich możliwości, a jeszcze inni podchodzą do niego niemal jak do wyścigu. Ja potraktowałam ten start przede wszystkim jako sprawdzian swojego rocznego progresu.

Jak przygotowywała się pani do startu?

– Przygotowania zaczęłam już jesienią i zimą, jeżdżąc na trenażerze. Kiedy zrobiło się cieplej, przeniosłam się na zewnątrz. Nie były to jednak bardzo długie treningi – średnio pokonywałam około 30–40 km podczas jednej jazdy. W tygodniu były dwie, czasem trzy takie jazdy, w zależności od wolnego czasu. Równocześnie polubiłam się z bieganiem. W kwietniu udało mi się ukończyć Półmaraton w Poznaniu, a razem z moim siedmioletnim synem wzięliśmy też udział w Rock Run Jarocin. Bieganie również bardzo dobrze wpływa na moją kondycję. Swoją pasją staram się zarażać również syna. Ma dopiero siedem lat, ale bardzo chętnie bierze udział w naszych rowerowych przejażdżkach. To dla mnie szczególnie ważne, bo uważam, że aktywność fizyczna może być czymś, co łączy rodzinę i daje wspólnie spędzony czas, a nie tylko formą treningu. Ogromne znaczenie ma dla mnie również wsparcie rodziny. Ich wiara we mnie daje mi ogromną siłę, szczególnie w momentach, kiedy sama zaczynam w siebie wątpić. Przygotowując się do tego wyzwania, wiedziałam też, że nie mogę skupić się wyłącznie na treningach. Równie ważne było dla mnie odpowiednie przygotowanie organizmu pod względem żywienia. Zaczęłam zwracać większą uwagę na to, co jem, jak dostarczam sobie energii przed wysiłkiem i w jaki sposób uzupełniam ją podczas dłuższej jazdy. Wiedziałam, że przy tak długim wysiłku samo pedałowanie nie wystarczy – organizm potrzebuje odpowiedniej ilości płynów i węglowodanów, żeby móc efektywnie pracować przez wiele godzin. To bardziej świadome podejście do treningu i żywienia przyniosło bardzo dobry rezultat.

Z jakim celem stanęła pani na starcie – liczył się wynik czy przede wszystkim ukończenie wyścigu?

– Miałam właściwie jeden cel – dać z siebie wszystko i sprawdzić swój roczny progres. Nie jechałam z nastawieniem na miejsce, bo brevet nie jest wyścigiem i nie o to w nim chodzi. Tym razem przejechałam trasę praktycznie bez żadnej przerwy. Zatrzymałam się tylko na punkcie kontrolnym w okolicach 50. kilometra, żeby zaliczyć punkt i uzupełnić bidony. Trwało to mniej niż pięć minut. Poza tym czułam się bardzo dobrze na całej trasie. Bardzo mile zaskoczył mnie wynik: 3:34 h. Oczywiście cieszy mnie różnica w porównaniu do rezultatu sprzed roku, ale jeszcze bardziej cieszy mnie świadomość, ile pracy, wytrwałości i małych kroków doprowadziło mnie właśnie do tego miejsca. No i ogromną radość sprawiło mi to, co usłyszałam na mecie: „Witamy drugą kobietę na mecie”. Mimo że nie było podium ani oficjalnej klasyfikacji, byłam z siebie naprawdę dumna.

Jak ocenia pani trasę i jej poziom trudności?

– Trasę oceniam bardzo dobrze. Była ciekawa i dobrze przygotowana, ale oczywiście wymagała skupienia i ostrożności. Całość odbywała się w otwartym ruchu drogowym, więc trzeba było uważać na wszystko, co dzieje się wokół. Po drodze zdarzały się zamknięte rogatki, czerwone światła, nierówności i dziury w jezdni, a także podjazdy, które po przejechaniu kilkudziesięciu kilometrów potrafią dać się we znaki. Mimo tego moje samopoczucie było bardzo dobre. Myślę, że duże znaczenie miało doświadczenie z poprzedniego roku. Tym razem wiedziałam już, czego się spodziewać, i przede wszystkim miałam większą pewność siebie. Wiedziałam, że skoro rok temu udało mi się przejechać 100 km, to tym razem również dam radę. Oczywiście były momenty, kiedy trasa wymagała więcej wysiłku, szczególnie na podjazdach, ale nie miałam większych kryzysów. Odpowiednie nawodnienie i przyjmowanie węglowodanów podczas jazdy również zrobiły swoje. Dzięki temu mogłam skupić się na jeździe i czerpać z niej przyjemność. Najważniejsze było jednak to, że mogłam zobaczyć, jak wiele zmieniło się przez ten rok. Ta sama odległość, a zupełnie inne odczucia. Rok temu jechałam z dużą niepewnością, a tym razem czułam, że naprawdę wiem, co robię. To pokazało mi, że systematyczność, małe kroki i przede wszystkim wiara we własne możliwości naprawdę przynoszą efekty, dlatego chciałabym zachęcić każdego, niezależnie od wieku, żeby nie bał się marzyć i spełniać swoich marzeń. Czasami wydaje nam się, że na coś jest już za późno albo że coś jest poza naszym zasięgiem. Sama jeszcze niedawno nie pomyślałabym, że będę jeździć na rowerze szosowym i pokonywać tak długie trasy. A jednak się udało. Warto więc próbować, stawiać sobie nowe cele i przede wszystkim uwierzyć, że naprawdę możemy więcej, niż nam się wydaje.