Czytają sobie w myślach i obalają mit „książkowego męża”. Pisarska droga sióstr z Wrześni

Od blisko 20 lat piszą razem opowiadania i książki. Czasem zdarza się, że czytają sobie w myślach. Wrześnianki Paulina i Ewelina opowiadają, jak napisać poczytną powieść razem z siostrą.

Są bliźniaczkami. Obecnie pracują jako nauczycielki w Poznaniu, ale kiedy mogą, wracają do ukochanej Wrześni. Po pracy uwielbiają pisać. Swój warsztat literacki budują od czasów szkolnych. Debiutowały na stronie Wattpad, umożliwiającej publikację początkującym pisarzom. Piszą książki w nurcie young adult. Ich powieści bazują na wątku romantycznym, ale poruszają poważne problemy, z którymi zmagają się młodzi ludzie: utratę rodziny, przemoc, stalking czy problemy emocjonalne. Dwie z ich książek, Ice Princess oraz Hug Me This Way, ukazały się w formie papierowej nakładem Wydawnictwa Niezwykłe. Z siostrami, które publikują pod pseudonimem E. Lorenc & P. Lorenc, rozmawiamy o ich pisarskiej drodze. 

„WW”: Jak zaczęła się przygoda pań z pisaniem?
Paulina: – Pewnego dnia postanowiłyśmy, że napiszemy razem jakieś opowiadanie. W tamtych czasach popularne były fanfiki – opowiadania rozwijające losy bohaterów seriali czy książek – i właśnie to była taka historia. Miałyśmy wtedy około piętnastu lat i chodziłyśmy do gimnazjum. To były nasze pierwsze próby pisarskie.

Ewelina: – Co ciekawe, najpierw polubiłyśmy pisanie, a dopiero później czytanie. Szczególnie lubiłyśmy opisywać emocje i przeżycia wewnętrzne. Czytanie przyszło do nas dopiero w liceum.

Jak wygląda pisanie w siostrzanym duecie?

Paulina: – Paradoksalnie najlepiej pisze nam się wtedy, kiedy jesteśmy osobno. Wiele osób wyobraża sobie, że siedzimy przy jednym komputerze i jedna mówi drugiej, co ma pisać. A jest tak, że każda z nas musi mieć swoją przestrzeń i wolność twórczą. Oczywiście wcześniej wspólnie ustalamy plan książki, ale nie trzymamy się go kurczowo.

Ewelina: – Technicznie wygląda to tak, że piszę dany rozdział czy scenę i przekazuję go siostrze. Ona zmienia się wtedy w redaktora: poprawia, dopisuje albo proponuje zmianę. Tekst wraca do mnie i kiedy stwierdzamy, że jest OK, to piszemy dalej.

Czy zdarzają się różnice w pomysłach? 

Ewelina: – Oczywiście. Piszemy już razem prawie 20 lat i wypracowałyśmy własny sposób pracy, więc dla nas to naturalne. Często jest tak, że musimy iść na kompromisy. Zdarzają się ciekawe dyskusje i spory, z których wychodzą fajne teksty.

Na ile Września jest obecna w pań twórczości i literackiej wyobraźni?

Paulina: – Jest w niej obecna. Na przykład nasza powieść Hug Me This Way jest romansem małomiasteczkowym, a Września jest małym miasteczkiem. My nie wstydzimy się tej małomiasteczkowości – my ją kochamy.

Ewelina: – Uwielbiamy romanse z historycznym tłem i właśnie nimi chciałybyśmy zajmować się w przyszłości. Mamy pomysł na powieść o pałacu na Opieszynie, ale na razie jest ona w sferze planów. Napisałyśmy już powieść historyczną, z akcją osadzoną na początku XX wieku, w której jest wspomniany Strajk Dzieci Wrzesińskich. To dla nas jako Wrześnianek ważne wydarzenie. Teraz się trochę tego wstydzę, ale kiedyś marzyłyśmy o tym, żeby wyjechać z Wrześni. Dziś jest zupełnie odwrotnie. Mieszkamy w Poznaniu i marzymy o tym, żeby tu wrócić. Tu jest wszystko to, czego potrzebujemy: spokój, cisza, wspaniali ludzie.

Paulina: – Główny bohater Hug Me This Way, podobnie jak my, również chciał uciec z rodzinnego miasteczka. Dopiero kiedy los zmusza go do powrotu, odkrywa, że szczęścia nie trzeba szukać daleko.

Przejdźmy do pań debiutanckiej powieści Ice Princess. Co było inspiracją do jej napisania?

Paulina: – To ma związek z naszym dziadkiem, który grał amatorsko w hokeja. W szkole nauczycielka zauważyła też, że miał talent do łyżwiarstwa figurowego, ale w tamtych czasach nie było możliwości, aby mógł rozwijać swoje zdolności.

Ewelina: – Nasi dziadkowie są dla nas ważnymi osobami, dlatego zadedykowałyśmy im nasze książki. Niestety nie ma ich już z nami, choć wierzymy, że są w inny sposób. Bardzo żałujemy, że nie mogli potrzymać naszych książek w rękach. Ice Princess opowiada o romansie hokeisty i łyżwiarki figurowej. Gdy pisałyśmy tę książkę, romanse hokejowe były popularne, ale my od początku wiedziałyśmy, że nie zamierzamy pisać typowej „hokejówki”. Zależało nam przede wszystkim na pokazaniu wpływu sportu wyczynowego i presji otoczenia na psychikę młodych ludzi. Poruszyłyśmy tam wiele trudnych tematów. Główna bohaterka zmaga się m.in. z zaburzonym obrazem własnego ciała i doświadcza autoagresji. Zarówno ona, jak i główny bohater mają wiele problemów, z którymi próbują sobie poradzić.

A czy jest bohater, z którym są panie szczególnie związane?

Ewelina: – Jeśli chodzi o bohaterki, to Corrine z Ice Princess ma w sobie trochę naszej dawnej nieśmiałości i niepewności. Z kolei Emery z Hug Me This Way posiada cechy, do których same chciałybyśmy dążyć – ogromną siłę wewnętrzną i umiejętność podnoszenia się po trudnych doświadczeniach. To właśnie w niej odnajdujemy inspirację. Mamy wrażenie, że kiedyś byłyśmy bardziej podobne do Corin, a dziś jest w nas coraz więcej Emery.

Paulina: – Natomiast naszym męskim bohaterom częściej przekazujemy... własne wady. Mason bywa wybuchowy, uparty i czasem działa zbyt impulsywnie. Bradley z kolei na początku historii przypomina trochę duże dziecko, choć z czasem dojrzewa i uczy się na własnych błędach. Zależało nam, żeby nasi męscy bohaterowie nie byli idealni. Dzisiaj jest taka moda na bohaterów typu green flag i red flag. Jedni są wręcz nieskazitelni, drudzy z kolei przedstawiani są jako osoby, z którymi nikt rozsądny nie chciałby mieć nic wspólnego. My wolimy autentyczność. Mam też wrażenie, że takie idealizowanie bohaterów może być krzywdzące dla młodych czytelniczek. Funkcjonuje takie określenie „idealny książkowy mąż”. Mowa o męskich bohaterach, którzy zawsze wiedzą, co powiedzieć, nigdy nie zawodzą i nie mają żadnych wad. Tymczasem w prawdziwym życiu takich ludzi po prostu nie ma. Wolimy pisać prawdę niż sprzedawać czytelniczkom słodkie kłamstwa. Takie piękne, ale nierealne wizje są krzywdzące dla dziewczyn, które zaczynają wchodzić w pierwsze związki.

 Debiutowały panie na Wattpadzie. Jak z perspektywy czasu oceniają panie tę platformę? Jakie są jej największe zalety i wady?

Ewelina: – Kiedy zaczynałyśmy myśleć o wydaniu pierwszej książki, panowało przekonanie, że nie powinno się wcześniej publikować tekstów w internecie. Słyszałyśmy, że jeśli powieść pojawi się na jakiejkolwiek platformie, wydawnictwa będą patrzyły na nią mniej przychylnie. A naszym największym marzeniem od początku było wydanie książki w tradycyjnej, papierowej formie. Dlatego przez długi czas nawet nie brałyśmy Wattpada pod uwagę.

Paulina: – To jednak bardzo się zmieniło, szczególnie w czasie pandemii. Wtedy dostęp do książek był utrudniony, a Wattpad przeżył prawdziwy rozkwit. Ogromną popularność zdobyły zwłaszcza powieści z gatunku young adult i new adult. W pewnym momencie pomyślałyśmy: „Spróbujmy”. Tak naprawdę był to moment, w którym zaczynałyśmy już tracić nadzieję na wydanie książki. Pomyślałyśmy więc, że jeśli nawet nie uda się znaleźć wydawcy, to przynajmniej sprawdzimy, jak czytelnicy odbiorą naszą twórczość.

Ewelina: – Ogromną zaletą Wattpada było także to, że mogłyśmy liczyć na pierwszych beta readerów. Czytelnicy nie tylko dzielili się swoimi opiniami, ale często podpowiadali, co warto poprawić lub dopracować. 

Paulina: – Tak naprawdę jeszcze wcześniej próbowałyśmy wysyłać nasze propozycje do wydawnictw, ale wtedy pisałyśmy fantastykę i nie otrzymałyśmy żadnej odpowiedzi.

Ewelina: – Dzisiaj już się temu nie dziwię. Kiedy patrzę z perspektywy czasu na tamtą propozycję wydawniczą, wiem, że była po prostu źle przygotowana. Dużo pomogły nam materiały publikowane przez Annę Sójkę-Leszczyńską, która od wielu lat działa na rynku wydawniczym. Na Instagramie i TikToku dzieli się wskazówkami dla początkujących autorów. Dzięki jej radom nauczyłyśmy się, jak poprawnie przygotować propozycję wydawniczą.

Paulina: – Przez długi czas bardzo bałyśmy się kolejnego odrzucenia. Kiedy jednak otrzymałyśmy pierwszy konstruktywny feedback od wydawców, poczułyśmy, że warto walczyć dalej. To dodało nam odwagi. Później wysłałyśmy propozycję dotyczącą Ice Princess i tym razem odpowiedź przyszła niemal natychmiast. Byłyśmy kompletnie zaskoczone. Do dziś pamiętam ten telefon i ogromną wdzięczność, którą wtedy poczułam. Dziś mamy na koncie już dwie wydane książki i mamy nadzieję, że to dopiero początek. 

Pracują już panie nad kolejnymi książkami?

Paulina: – Tak. Najbliższym celem jest dokończenie drugiego tomu serii Ice Stars. Nie będzie to bezpośrednia kontynuacja Ice Princess, ale akcja pozostanie w tym samym świecie.

Ewelina: – Na pewno będziemy kontynuować rozpoczęte serie. Kontynuację Hug Me This Way od 15 lipca publikujemy już na Wattpadzie.

Paulina: – Mamy również ogromną nadzieję, że w przyszłości uda się wydać w wersji papierowej naszą powieść historyczną.

Jakie są dziś pań największe literackie marzenia?

Paulina: – Kilka z nich już udało nam się spełnić. Pierwszym było zobaczenie własnej książki na półce w Empiku. To się już udało.

Ewelina: – Drugim marzeniem były spotkania autorskie. Pierwsze już za nami i mamy nadzieję, że przed nami jeszcze wiele takich okazji do rozmów z czytelnikami. A kolejne? Marzy nam się Bestseller Empiku. Jeśli ktoś zna przepis na to, jak go napisać, chętnie go poznamy (śmiech – przyp. red.). Najważniejsze jest dla nas to, żeby mieć swoich czytelników i wydawcę, który będzie chciał z nami dalej współpracować. 

Na koniec chciałabym zapytać: czym jest dla pań pisanie?

Paulina: – Przede wszystkim odskocznią od codzienności.

Ewelina: – Na razie jest naszym hobby, ale oczywiście marzymy o tym, żeby kiedyś stało się również sposobem na życie.

Paulina: – Uwielbiam tworzenie w głowie fabuły, budowanie świata, wymyślanie bohaterów. Później równie dużą satysfakcję daje doprowadzenie tej historii do końca i chwila, kiedy mogę usiąść, spojrzeć na gotową książkę i powiedzieć sobie: „Udało się”.

Ewelina: – Nie byłoby nas jednak tutaj, gdyby nie jedna osoba, o której koniecznie musimy wspomnieć – nasza nauczycielka języka polskiego z gimnazjum, pani Dorota Michalska. To właśnie ona zaszczepiła w nas miłość do pisania. Pamiętam, że kiedyś powiedziała nam coś, co zostało z nami do dziś: „Macie lekkie pióro”. To były zaledwie trzy słowa, ale miały ogromną moc. Usłyszałyśmy je, mając czternaście czy piętnaście lat – i do dziś do nich wracam. Każdy autor przeżywa chwile zwątpienia. Zdarzają się momenty, kiedy człowiek zastanawia się, czy to wszystko ma sens. Wtedy przypominam sobie właśnie tamte słowa i od razu odzyskuję wiarę w siebie.

Paulina: – To pokazuje, jak wielką siłę może mieć jedno dobre zdanie wypowiedziane przez nauczyciela. Same pracujemy dziś w edukacji i doskonale wiemy, że czasem jedno życzliwe słowo zostaje z człowiekiem na całe życie. Być może i tak pisałybyśmy do szuflady, ale właśnie dzięki takim ludziom odważyłyśmy się marzyć o wydawaniu książek. Najpierw same musiałyśmy uwierzyć w siebie, żeby później mogli uwierzyć w nas inni.

Ewelina: – A pierwszą osobą, która w nas uwierzyła, była właśnie pani Dorota. Za to będziemy jej zawsze wdzięczne.