http://wrzesnia.info.pl/index.php?area=1&mode=rss powered by koobi-rss / http://wrzesnia.info.pl/index.php http://www.koobi.de/ http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7292&name=niecodzienny-pozar-samochodu-na-ulicy-68-pulku-piechoty-foto DOT
d.tomaszewska@wrzesnia.info.pl


Volkswagen stanął w płomieniach


Interweniowała straż pożarna


Pożar był efektowny


...ale ogniomistrze dali radę...]]> DOT
d.tomaszewska@wrzesnia.info.pl


Volkswagen stanął w płomieniach


Interweniowała straż pożarna


Pożar był efektowny


...ale ogniomistrze dali radę]]> http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7291&name=interwencjewwstoiska-na-zieleniaku-i-obwodnica-wrzesni Mirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni: - Nikt nie zgłaszał takich problemów, chociaż jest w tym jakaś logika, żeby nie tworzyć, stawiać czy budować nowych, skoro s�...]]> Mirosław Morawski, komendant Straży Miejskiej we Wrześni: - Nikt nie zgłaszał takich problemów, chociaż jest w tym jakaś logika, żeby nie tworzyć, stawiać czy budować nowych, skoro są inne wolne stanowiska do handlu.

Internauta: - Kiedy w naszym pięknym miasteczku powstanie obwodnica obiecywana od lat przez rajców? Jej brak daje się we znaki nie tylko ludziom. Przy takich temperaturach jezdnie są naszpikowane garbami i dziurami (jak choćby przy ul. Wrocławskiej, Kolejowej, Daszyńskiego czy Gnieźnieńskiej). Mknące takimi drogami TIR-y to syf burzący spokój polskiej prowincji. Traci na tym urok Wrześni.

Tomasz Kałużny, burmistrz Wrześni: - Odsyłam do „WW” z dwóch ostatnich miesięcy. Przypomnę w skrócie, że nic takiego nie obiecywałem, ponieważ budowa dróg krajowych (a obwodnica leży w ciągu drogi krajowej nr 15) należy do zadań państwowych - zajmuje się nią Generalna Dyrekcja Dróg Krajowych i Autostrad. W 2002 r. deklarowałem jedynie swoje starania do tego, by GDDKiA tę inwestycję zaplanowała, wykonała wszelkie niezbędne działania do jej powstania (m.in. projekt) i wybudowała. Wielokrotnie informowałem o swoich działaniach w tej sprawie i o obecnym stanie zaawansowania prac. Przypomnę tylko, że burmistrzem jestem od 19 listopada 2002 r.
TOS
t.szternel@wrzesnia.info.pl
]]> http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7289&name=druga-rocznica-smierci-ireneusza-zjezdzalki-list-z-ameryki Ireneuszowi Zjeżdżałce

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
Będą miejsca w książkach i miejsce przy stole.
Kasztan, kiedy kwitnie lub owoc otwiera
Będą drzewa, ulice, ktoś nagle zawoła.
Ktoś do drzwi zapuka, pamięć przyniesie
Z kwiatem, z godziną, z kolorem.
Gdziekolwiek będziesz, cokol...]]> Ireneuszowi Zjeżdżałce

Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie,
Będą miejsca w książkach i miejsce przy stole.
Kasztan, kiedy kwitnie lub owoc otwiera
Będą drzewa, ulice, ktoś nagle zawoła.
Ktoś do drzwi zapuka, pamięć przyniesie
Z kwiatem, z godziną, z kolorem.
Gdziekolwiek będziesz, cokolwiek się stanie.*

To już dwa lata. Od tamtego lipcowego popołudnia. Teraz czarne okładki pośmiertnie wydanych albumów z fotografiami Eryka leżą na stole. Oglądam zdjęcia rodzinnego miasta. Miejsc, które zdążyłam wydrapać z pamięci. Obok których przechodziłam obojętnie. Których nigdy nie potrafiłam zobaczyć. Tak, jak widział je Eryk, który w rozpadzie i zniszczeniu szukał śladów życia. Fotografując nieobecność. Odchodzenie. Przemijanie. Nagie ściany z bliznami po obrazach. Przetrącone meble z wyżartą tapicerką. Opuszczone, dotknięte trądem pleśni budynki. Manekin bez ręki. Makatka nad łóżkiem. Talerzyki, które czyjaś ręka ułożyła w równy stos. Puste przestrzenie noszące odcisk przeszłości. Jakby ktoś przed chwilą zamknął za sobą drzwi. Wyszedł. I nigdy nie wrócił.

Wracam do czasu, kiedy mijaliśmy się na ulicy. Zielona kurtka, aparat. Zawsze w drodze. W pośpiechu. Jakby wiedział, że musi żyć szybciej. Intensywniej. Żeby zdążyć zostawić po sobie trwały ślad. I teraz, kiedy przeglądam jego monografię, wiem, że mu się udało. Nie tylko zająć ważne miejsce w polskiej fotografii, ale przede wszystkim zostawić coś ważnego w ludziach. Coś zmienić. Czytam wspomnienia przyjaciół, opowieści o młodym zapaleńcu, który zbierał motyle, tropił pustułki, śpiewał szanty, spędzał godziny w ciemni, by w końcu zawodowo zająć się fotografią, zdobywać kolejne nagrody, cieszyć się uznaniem w Polsce i na świecie, uczyć fotografii, pisać o niej... i w tych wszystkich historiach ciągle czuć Erykową energię. To, co wszyscy w nim kochaliśmy. Pasję. Żar, w którym chcieliśmy się ogrzać. Chociaż przez chwilę.

Zawsze żałowałam, że nie znaliśmy się lepiej. Po każdym przypadkowym spotkaniu, kiedy rozmowa przy piwie w zadymionym AQQ, gdzieś na ławce w parku, „amfiku” czy przed blokiem, nagle zamieniała się w poważną dyskusję o rzeczach najważniejszych, czułam niedosyt. Nasze spotkania to były właśnie takie rozmowy. Przerwane w pół zdania. Niedokończone.

Dotykam kredowego papieru. Czarne kwadraciki, w których zatrzymał się czas. Twarze „dzieci wrzesińskich”. Ulice. Mosty. Spaceruję chodnikami pamięci. Rozpoznaję fakturę powietrza. Czuję jego zapach. Mieliśmy po kilkanaście lat. I każdy - przynajmniej tak to pamiętam - chciał uciec z betonowego osiedla. W świat. Gdziekolwiek. Byle dalej. Od prowincjonalnego miasteczka. Tych samych twarzy. Kilku knajp, w których przewalał się czas. Nic, co wtedy, nie wydawało się ważne. Życie było gdzie indziej - powtarzaliśmy za Kunderą. Czekając na pierwszy moment, kiedy będzie można wyjechać. Zostawić to wszystko w cholerę. Zacząć żyć naprawdę.

Dzisiaj wiem, że tamte lata były najcenniejszym doświadczeniem. To dzięki spotkanym wtedy ludziom jestem dzisiaj tym, kim jestem. Przyjaźnie z tamtego okresu, może nie wszystkie, ale te najważniejsze, przetrwały do dzisiaj. Muzyka, którą karmiliśmy młode głowy, zmieniała postkomunistyczną rzeczywistość. Literatura otwierała wyobraźnię. Rozmowy o „sensie”, którego nie potrafiliśmy jeszcze nazwać, były pierwszą próbą spojrzenia głębiej. Byliśmy bardzo blisko. Tak, jak teraz nie potrafimy. Bez zasłonek w oknach duszy. Bez ochraniaczy na sercach. Otwarci. Ufni. Cudownie naiwni. Czyści. Tak, było w tym coś czystego. Pierwszego. Co nie powtórzyło się już nigdy potem.


Myślę o wszystkich, którzy odeszli. Za wcześnie. Syra miał dwadzieścia pięć lat. Zachorował nagle. Nikt nie umiał oswoić tej śmierci. Objąć rozumem. Wytłumaczyć. Potem Robik. Walczył z rakiem. Wygrał. Zginął tragicznie. I teraz Eryk. Trzydzieści cztery lata. Zostawił ukochaną żonę. I kilkumiesięczną córeczkę. I pytanie, które nigdy nie wybrzmi: dlaczego?

Idę rozgrzanymi chodnikami East Village. Zanurzona w lepkie powietrze. Na uszach mam muzykę. The Clash, którego słuchaliśmy wtedy namiętnie. Joy Division. Trochę „robikowego” reggae. Przewijam w głowie zakurzoną taśmę wspomnień. Przenoszę w inne miejsce, w inny czas. Kwiaty przed deli gniją w upale. Pachnie polskim cmentarzem. Pamiętaniem. Domem.

Nowy Jork, 25 lipca 2010 roku

* Marek Grechuta, Gdziekolwiek


Weronika Kwiatkowska]]> http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7288&name=nocny-pozar-naczepy-na-drodze-w-wygodzie-ogien-ugasili-strazacy TOS
t.szternel@wrzesnia.info.pl

Strażacy gasili płonący spód naczepy

Na szczęście, ogień udało się ugasić

Spłonęła m.in.: jedna z opon naczepy
]]> http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7287&name=laguna-nie-wyrobila-na-zakrecie-i-wypadla-z-drogi-w-bierzglinku TOS

Auto zarasowało przejezd tylko przez kilkanaście minut

Interweniowali strażacy i ratownicy medyczni

Laguna została zepchnięta na pobocze ...]]> TOS

Auto zarasowało przejezd tylko przez kilkanaście minut

Interweniowali strażacy i ratownicy medyczni

Laguna została zepchnięta na pobocze ]]> http://wrzesnia.info.pl/index.php?p=news&area=1&newsid=7286&name=mieszkancy-wegierek-nie-chca-smrodu-norekjest-protestwideo FIB
f.biernat@wrzesnia.info.pl
FIB
f.biernat@wrzesnia.info.pl


]]>